Logowanie:
  •  1 
  •  2 
  •  1 
  •  2 
  •  3 
  •  4 
  •  5 
  •  1 
  •  2 
  •  3 
  •  4 
  •  5 

Encyklopedia: Szpital Specjalistyczny im. dr Józefa Babińskiego

Artykuł należy do 2 kategorii: Szpitale psychiatryczne, Szpitale w Krakowie, ostatnia aktualizacja: 19 października 2011, 20:04.

Na mapach: 50°00′23″N 19°53′17″E / 50.00639, 19.88806

Szpital Specjalistyczny im. Józefa Babińskiego w Krakowie (dzielnica Kobierzyn) – zajmuje się leczeniem i rehabilitacją chorych w zakresie psychiatrycznym, odwykowym i neurologicznym.

Historia

Szpital powstał jako jeden z pierwszych w Galicji, odciążając przepełniony Szpital Psychiatryczny w Kulparkowie pod Lwowem. Od 1903 roku trwały już prace przygotowawcze, prowadzone przez ówczesne sławy psychiatrii polskiej m.in. prof. Jana Mazurkiewicza czy prof. Henryka Halbana, w 1907 r Sejm uchwalił projekt budowy szpitala. Prawie gotowy szpital czekał przez wojnę na otwarcie, które nastąpiło dopiero w 1917 r. Koncepcja działania i projekt szpitala została oparta na założeniach miast-ogrodów. W ogromnym parku postawiono 15 pawilonów i budynki administracyjno - mieszkalne. Szpital posiadał piekarnię, pralnię, palarnię, warsztaty terapii, gospodarstwo rolne i ogrodnicze, budynek teatralny, boisko, kaplicę i cmentarz. W okresie międzywojennym wybudowano także pawilon dla chorych pracujących. Pawilony warsztatowe pełniły rolę miejsc terapii chorych, pozwalając im poprzez pracę wrócić do aktywnego życia.

W okresie II wojny światowej szpital uległ kompletnej zagładzie. W latach 1940-42 hitlerowcy planowo przeprowadzali głodzenie i wyniszczanie pacjentów. 23 czerwca 1942 r ponad 500 chorych wywieziono do Oświęcimia. Ciężko chorych nie nadających się do transportu stracono na miejscu.

Po II wojnie szpital zaczął od razu działać. W 1947 r. powstał oddział odwykowy. W 1950 r otwarto pierwszą w warunkach szpitalnych pracownię psychologiczną, a w 1953 r. oddział dziecięcy dla dzieci w wieku 3-10 lat z zajęciami kinezyterapii, socjoterapii szkolnej, reedukacji, terapią zajęciową i behawioralną. Warsztaty terapii obejmowały terapię plastyczną, rzeźbę, tkactwo, stolarstwo, muzykoterapię. W latach 70. pacjenci wykonywali konfekcję kosmetyki kolorowej dla Fabryki Kosmetyków Pollena - Miraculum.

Działał Klub Twórców Sztuki Nieprofesjonalnej Hestia. Pacjenci wystawili namalowane przez siebie obrazy w galeriach Krakowa i w Pomaz na Węgrzech, gdzie działał podobny Klub Terapii. Organizowano wspólne plenery malarskie i wystawy poplenerowe w Budapeszcie i Szentendre. Pacjentom piszącym wiersze szpital wydał 3 zbiory wierszy w tomikach p. t. Pisane w mroku. W latach 70 powstał Klub Rodzina którego członkowie, byli pacjenci spotykali się w krakowskich kawiarniach, organizowali wyjścia do kina i na koncerty.

W latach 90 zaczęto zmniejszać ilość pacjentów a rozwijać opiekę i wizyty środowiskowe w domach chorych. Rozpoczęto także remontowanie szpitala i modernizację techniczną. Pod kontrolą konserwatora zabytków odnowiono kaplicę i budynek teatru. W roku odnowiono Willę Dyrektorów, w której mieści się obecnie galeria prac pacjentów, pracownia komputerowa.[1]

Dyrektorzy szpitala

lata przedwojenne
  • Jan Mazurkiewicz
  • Roman Zagórski
  • Juliusz Morawski
  • Władysław Stryjeński
lata powojenne
  • Zdzisław Mieniewski
  • Władysław Issajewicz
  • Jan Gallus
  • Andrzej Kowal (1991-2003)
  • Anna Przewłocka (2003 -2008)

Przypisy

  1. ↑ Historia szpitala im. Babińskiego
Źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji CC-BY-SA 3.0)

Oceń artykuł

Ocena: [1][2][3][4][5][6][7][8][9][10] (0)

Komentarze

Brak komentarzy.


Dodaj komentarz

Musisz być zalogowany żeby dodawać komentarze.